Grzechotka

Joanna Jodełka

GRZECHOTKA

Wydawnictwo: W.A.B.
Data: 2011
Stron: 301


Joanna Jodełka zadebiutowała w 2009 roku kryminałem „Polichromia Zbrodnia o wielu barwach”, za tę powieść otrzymała Nagrodę Wielkiego kalibru .
Autorka mieszka w Poznaniu, tu też studiowała historię sztuki, prowadziła sklep dla kobiet z kobiecą literaturą, a przede wszystkim z miłosnymi kosmetykami. W przeszłości zdarzyło się jej być twarzą kampanii reklamowej jednego z domów towarowych. Obecnie zajmuje się zarządzaniem restauracją i hotelem. Prowadzi również blog , na którym umieszcza teksty swoich piosenek Jodełka Łka
Jak widać obszar zainteresowań Pani Joanny jest wielki, i bardzo dobrze, podobno pasje określają zakres wyjątkowości człowieka.
Na „Grzechotkę” czekałam z wielką niecierpliwością, książka opisywana jest jako kunsztowny kryminał pełen ironii i gier słownych. Koniecznie musiałam przekonać się ile w tym jest prawdy.
Pewnego jesiennego dnia, Edyta Skolimowska z wielkim trudem budzi się, nie jest wstanie przypomnieć sobie ostatnich godzin, jednego jest pewna, miała brzuch którego już nie ma. Jej przerażenie sięga zenitu.


Było dziecko i go nie ma. Policja podejrzewa, że jest to dzieciobójstwo, jednak czy aby na pewno?. Do pomocy zostaje wezwana psycholog Weronika Król, która ma orzec o stanie poczytalności młodej kobiety. Na początku jest bardzo zdystansowana, z czasem pojawiają się fakty które wprowadzają zamieszanie, niepokój, a także wątpliwości. Wraz z policją, Weronika próbuje rozwiązać zagadkę, która wcale nie jest łatwa.

Podczas czytania towarzyszyły mi zmienne nastroje. Klimat książki jest identyczny jak pora roku w nim panująca. Jesień – zimna i mokra. Dni są szare, deszczowe, wszędzie panoszą się opadłe liście, a smutne uliczki lubi odwiedzić mleczna mgła. 

 
Przytłaczająca aura otacza czytelnika, zamykając go w klaustrofobicznym świecie szarych kamieniczek, komendy policji i szpitala. Na początku nie mogłam się wstrzelić w ten ciężki klimat, nie byłam w stanie rozszyfrować o co tak naprawdę chodzi autorce. Książka klasyfikowana jako kryminał, bardziej przypominała powieść psychologiczną niż pełną akcji historię z wątkiem sensacyjnym. Na szczęście piękne zdania, po mistrzowsku tworzone, poprawne stylistycznie i smakowo wyśmienite, skłaniały mnie do poznania tej opowieści. Chylę czoła przed talentem Pani Jodełki, tekst zawarty w „Grzechotce” to czysta poezja, treść jest pełna metafor i porównań. Dzięki takim zabiegom świat przedstawiony w książce odbiera się sercem. Gdyby miała wybitną zdolność zapamiętywania, to chętnie nauczyłabym się tej książki na pamięć.
Pomijając niezwykły styl pisania autorki, to fabuła przez pierwsze kilkadziesiąt stron mnie nie uwiodła. Było za spokojnie, za melancholijnie. Na pierwszy plan wysunęły się problemy bohaterów, a koniecznie trzeba wspomnieć, że każda z postaci jest  mocno doświadczona przez los, wiec bólu i rozterek nie brakuje. Wątek kryminalny zszedł na dalszy plan, podejrzewam że było to celowe działanie, jednak mnie ono nie przekonało, z coraz większym zniecierpliwieniem czekałam na rozwój akcji.
Dostałam to co chciałam. Wraz z pogodą zmieniła się atmosfera książki.


Jak za sprawą czarodziejskiej różdżki, wszystko nabrało kształtów. Charaktery postaci ujednoliciły się, akcja nabrała tempa. Z każdą przeczytaną stroną rósł mój niepokój i mimo że autorka w bardzo subtelny sposób opisuje zdarzenia pełne przemocy, i niebezpieczeństwa to nie mogłam przestać czytać. Z początkowego znudzenia i rozdrażnienia wpadłam w stan euforii i zainteresowania. Maksymalnie wkręciłam się w ten mroczny świat poznańskich uliczek i czekam na więcej.

Grzechotka” to lektura wymagająca, nie jest książką na jeden wieczór. Wymaga skupienia, łaknie naszego czasu jak spragniony wody. Pomimo że na początku wystąpił u mnie dyskomfort czytania to wyśmienity kunszt pisarski pobudził moje zmysły i zmusił mnie do przygody, którą warto było poznać i którą ja, wszystkim polecam.

Moja ocena 5/6


Za możliwość przeczytania książki serdecznie dziękuję Wydawnictwu W.A.B., a także portalowi Sztukater za jej udostępnienie.

16 komentarzy:

  1. Jak to wszystko rewelacyjnie ujęłaś. Doskonale oddałaś klimat ,,Grzechotki'', że mam na nią niesamowitą ochotę. Jestem przekonana że trafi ona idealnie w mój gust.

    OdpowiedzUsuń
  2. cyrysia: Mam nadzieję, że trafi ona w Twój gust. Książka warta poznania.

    OdpowiedzUsuń
  3. Historia wydaje się niesamowita i straszna - mam nadzieję kiedyś trafić na tę książkę. Ciekawa jestem kto zabił dziecko Edyty i dlaczego? Może kiedyś się dowiem.

    OdpowiedzUsuń
  4. Saulmate: Chwila, chwila, rozwiązanie sprawy nie jest takie oczywiste, a sama książka nie jest taka straszna na jaka wygląda, co nie oznacza że można przy niej się zdrzemnąć.

    OdpowiedzUsuń
  5. Zastanawiałam się nad tą książką - też kusił mnie jej opis, ale nie byłam przekonana czy mam ochotę przeczytać... Teraz myślę, że muszę "poznać ją bliżej", mam nadzieję, że wpadnie ona w moje ręce ;) Pozdrawiam!

    OdpowiedzUsuń
  6. choć jesieni nie znoszę, to uwielbiam, gdy kryminały mają taką deszczową i mroczną atmosferę :)

    OdpowiedzUsuń
  7. giffin: Zdecydowanie warto poznać ją bliżej. Książka momentami może nużyć, ale to dobra literatura.

    Varia: W sumie do jesieni nic nie mam, ale wolę zimę. Jednak mroczny, zimny jesienny klimat idealnie pasuje do kryminalnej intrygi.

    OdpowiedzUsuń
  8. Bardzo chcę tę książkę przeczytać. Odkąd tylko się o niej dowiedziałam :) Twoja recenzja utwierdziła mnie w przekonaniu, że "Grzechotka" przypadnie mi do gustu :)

    OdpowiedzUsuń
  9. Świetna recenzja, jednak książkę sobie odpuszczę. Nie przepadam za kryminałami (chociaż staram się to zmienić;D)

    OdpowiedzUsuń
  10. O "Grzechotce" już słyszałam, a Twoja recenzja jeszcze bardziej spotęgowała moją ciekawość odnośnie tej lektury. Kryminały są jednymi z moich ulubionych gatunków w literaturze, a dzięki Twojej zachęcającej recenzji, na pewno wrócę do tej lektury!

    OdpowiedzUsuń
  11. Miałam okazję zapoznać się już z kilkoma recenzjami tej książki. Mam nadzieję, że i ja kiedyś usłyszę dźwięk grzechotki, a tak na poważnie, to, że dane mi będzie przeczytać "Grzechotkę".

    OdpowiedzUsuń
  12. Pierwszy raz ją widzę u Ciebie:) i powiem Ci że z przyjemnością ją przeczytam:)

    OdpowiedzUsuń
  13. Mimo że nie przepadam za kryminałami, to może przeczytam, jak tylko wpadnie mi w ręce. Bardzo lubię Poznań i jestem bardzo ciekawa, jak wygląda od tej mrocznej strony :) Pozdrawiam.

    OdpowiedzUsuń
  14. Zapraszam do udziału w konkursie: http://zaczytanieblog.blogspot.com/2011/09/konkurs-22011.html

    OdpowiedzUsuń
  15. Moja awersja do polskich pisarzy i pisarek znacznie zmalała, a książkę przedstawiłaś w niesamowity sposób, że aż mam ochotę ją przeczytać - choć mój stos książek sięga chyba 15 do czytania, to możliwe że i ją wcisnę:P

    OdpowiedzUsuń

Słowami Hanny Banaszak " Gościu znużony, gościu znudzony,jeśli zabłądzisz kiedyś w te strony (...)". No właśnie, jeśli tylko zabłądzisz w te strony zostaw proszę kawy dwie krople, pyłek z rękawa lub najprościej słów kilka - daj się zapamiętać.

Zastrzegam sobie prawo do usuwanie wszelkiego rodzaju spamu oraz komentarzy anonimowych i wulgarnych.